Tomado del latín triumphare, derivado de triumphus, 'triunfo'.
Nebrija (Lex1, 1492): Ouo. as. ouaui. por triunfar a pie neutrum .v. Triumphator. oris. por el que triunfa. Triumphatus. us. por aquel triunfar. Triumpho. as. aui. por vencer & triunfar neutrum .v.
Nebrija (Voc1, ca. 1495): Triunfar. triumpho .as .aui. Corona del que triunfo. corona aurea.
Formes
ha triunphado (1), trihumpharon (1), trihunfando (2), trihunphar (1), triumphar (2), triumpharon (2), triumphe (1), triumpho (2), triunfa (1), triunfando (2), triunfar (1), triunfara (1), triunfasse (1), triunfauan (1), triunfo (2), triunpho (1), trjunfar (1);
Variants formals
trihumphar (1), trihunfar (2), trihunphar (1), triumphar (8), triunfar (10), triunphar (1);
1a. doc. DCECH:
1490 (CORDE 1379-84)
1a. doc. DICCA-XV
1445-63
Freq. abs.
23
Freq. rel.
0,103/10.000
Família etimològica
TRIUMPHUS: triunfador -ora, triunfal, triunfante, triunfar, triunfo, triunfosamente, triunfoso -a;