Derivado de yantar1, del latín vulgar IANTARE, por IENTARE, 'desayunarse', derivado de IEIUNUS, 'ayuno'.
Nebrija (Lex1, 1492): Ø
Nebrija (Voc1, ca. 1495): Ø
Formes
jantar (1), yantar (19);
Variants formals
iantar (1), yantar (19);
1a. doc. DCECH:
1140 (CORDE: 1140)
1a. doc. DICCA-XV
1434
Freq. abs.
20
Freq. rel.
0,0895/10.000
Família etimològica
IEIUNUS: ayantar, ayunante, ayunar, ayuno, ayuno -a, dayuno -a, dejuno, yantar1, yantar2;