sueno

Del latín SONUM,  ‘sonido’.
Nebrija Ø
  • 1
    sust. masc.
    Sensación que las vibraciones de un cuerpo producen en el oído.
    Variants lèxiques
    son, sonido;
    Exemples
    • «campos de las batallas. e sienten odorando la batalla ardimente toman en·el | sono | de·la trompeta en·la batalla. E de palabra sola son escomoujdos e» [B-Agricultura-123r (1400-60)];
      Ampliar
    • «mostraran fuerça njn vigor. antes seran asy como sy durmjan que non faran | sueno | njn roydo. e veras que muchas vezes lançan fuera sus casas cuerpos de » [B-Agricultura-128r (1400-60)];
      Ampliar
    • «alto la su casa. por que como el ruydo o murmuraçion suya o | sono | que fazen dentro de sus colmenas sera grande e rongalloso. la vegada cognosçeras» [B-Agricultura-150r (1400-60)];
      Ampliar
    Distribució  B: 1;
Formes
sono (2), sueno (1);
Variants formals
sono (2), sueno (1);
1a. doc. DCECH: 1270 (CORDE: 1223)
1a. doc. DICCA-XV 1400-60
Freq. abs. 3
Freq. rel. 0,0134/10.000
Família etimològica
SONUS: consonante, consonar, consono -a, re, resonar, somatén, son, sonada, sonado -a, sonador -ora, sonamiento, sonante, sonar, soneto, sonido, sonoro -a, sueno;