Tots els trobats: 36.121
Ocurrències: 2.234.454
Pàgina 137 de 1807, es mostren 20 registres d'un total de 36121, començant en el registre 2721, acabant en el 2740
Mot Accepció 1a. doc. DiCCA-XV
Antíloco nom. prop.   Personaje legendario, héroe de Troya, hijo de Néstor y de Eurídice y fiel amigo de Aquiles. 1440-60

antimonio

sust. masc.   Metal de color azulado, pulverizable, usado en el curtido de pieles y en medicina (Sb). 1425
Antinoo nom. prop.   Población de Egipto, situada cerca de la antigua capital Tebas. 1488
Antío1 nom. prop.   Personaje legendario, hijo de Ulises y de la diosa Circe. 1430-60
Antío2 nom. prop.   Ciudadano romano, autor de la reforma del calendario romano (Fasti Antiates, siglo I aC). 1495
Antíoco I Soter nom. prop.   Rey seléucida hijo de Seleuco I Nicátor y de Apama. Se casó con su madrastra Estratónice. Fundador de numerosas ciudades en Oriente Medio (324-261 aC). 1468
Antíoco IV nom. prop.   Rey de Siria que impulsó la helenización de Palestina, lo cual desencadenó la revuelta de los macabeos (siglo II aC). 1430-60

antioqueno -a

adj.   Que es propio de Antioquía. 1498
Antioquía nom. prop.   Población de la península de Anatolia, sede del patriarcado de oriente y del principado fundado durante la Primera Cruzada. 1498
Antipátrida nom. prop.   Población de Palestina situada en Samaria, al este de Joppen (llamada también Assur). 1498
Antipatris nom. prop.   Rey de Judea, padre de Herodes el Grande (siglo I aC). 1498
Antípatro nom. prop.   Militar macedonio general de Filipo II y de Alejandro Magno, fue nombrado regente de Macedonia a la muerte de Alejandro (siglo IV aC). 1430-60

antípoca

sust. fem.   Documento público con que se reconoce un censo. 1460
antípoda adj./sust. masc. y fem.   [Persona] que habita en el extremo opuesto de la Tierra. 1495

antiprofeta

sust. masc.   Persona que profetiza cosas nefastas para la iglesia católica. 1498
antiquísimo -a adj.   Que existió o sucedió hace mucho tiempo. 1494

Antiquissimi

nom. prop.   Muy antiguos: palabras iniciales del primer capítulo, cuarto libro, del Canon de Avicena (siglo XI). 1494

antojar

verbo pron.   Hacerse <una cosa> deseable para [alguien] de manera caprichosa o poco razonable. 1445-63

antojar

verbo pron.   Hacerse <una cosa> probable para [alguien]. 1445-63

antojo

sust. masc.   Impulso o deseo caprichoso o poco razonable. 1440-60
Pàgina 137 de 1807, es mostren 20 registres d'un total de 36121, començant en el registre 2721, acabant en el 2740