Tots els trobats: 36.117
Ocurrències: 2.234.451
Pàgina 1672 de 1806, es mostren 20 registres d'un total de 36117, començant en el registre 33421, acabant en el 33440
Mot Accepció 1a. doc. DiCCA-XV
Timoteo nom. prop.   Militar ateniense, comandante de la flota durante la guerra de Atenas contra Quíos, Rodas y Bizancio (siglo IV aC). 1430-60
Timoteo de Éfeso nom. prop.   Clérigo cristiano natural de Listra de Licaonia, en Asia Menor, obispo de Éfeso, destinatario de dos de las cartas pastorales del apóstol Pablo de Tarsis (siglo I). 1494
tímpano sust. masc.   Instrumento musical de percusión formado por un cilindro hueco recubierto en sus dos extremos por pieles tensadas. 1468
tina sust. fem.   Recipiente de madera, con la parte superior más ancha que la base, usada para contener líquidos. 1417
tiña sust. fem.   Enfermedad contagiosa que se caracteriza por la formación de costras o ulceraciones en la piel. 1400-60
tiña sust. fem.   Mariposa nocturna, de pequeño tamaño y de color dorado, cuya larva destruye los tejidos (tricophaga tapetiella). 1400-60
tiñado -a adj.   [Tela] que está total o parcialmente destruida por la polilla. 1417
tinaja sust. fem.   Recipiente de cerámica, más ancho en la parte central que en los extremos, usado para contener vino. 1471
tínea sust. fem.   Acción o situación que causa la destrucción lenta de una cosa. 1498
tinel sust. masc.   Pieza de un edificio señorial donde se guardan los servicios de mesa. 1423
Tingitana nom. prop.   Provincia romana situada en el extremo noroccidental de África, entre la Mauritania Cesariense y el océano Atlántico. 1499
tiniebla sust. fem.   Ausencia de luz o de claridad. 1430-60
tiniebla sust. fem.   Situación de confusión o de ignorancia total. 1430-60
tiniello sust. masc.   Armazón de madera usado para trabar una construcción. 1400-60
tino sust. masc.   Punto al que se dirige o del que procede algo. 1417
tino sust. masc.   Habilidad o acierto para obrar de acuerdo con una norma. 1417
tino sust. masc.   Punto que se toma como referencia para seguir un rumbo en la navegación. 1417
tino loc. adv.   A tino. De manera insegura, sin ver por dónde se va. 1417
tiñoso -a adj.   [Persona o animal] que tiene costras o ulceraciones de carácter contagioso en la piel. 1489
tinta sust. fem.   Sustancia líquida que se usa para escribir, formada básicamente por negro de humo y goma disueltos en agua. 1400-60
Pàgina 1672 de 1806, es mostren 20 registres d'un total de 36117, començant en el registre 33421, acabant en el 33440