| Mot | Accepció | 1a. doc. DiCCA-XV |
|---|---|---|
| desperteza | sust. fem. Cualidad de quien actúa con agilidad de entendimiento. | 1498 |
| desperteza | sust. fem. Actitud precavida y vigilante ante una necesidad o un peligro. | 1498 |
| despiadadamente | adv. De manera cruel, sin compasión. | 1494 |
| despiadado -a | adj. Que actúa o se manifiesta con crueldad, sin compasión. | 1448-65 |
| Despierre, Menga | nom. prop. Vecina de Zaragoza, casada con Joan de Besarán, propietaria de un huerto a principios del siglo XV. | 1418 |
|
despiertamente |
adv. De manera ágil, con viveza. | 1417 |
|
despierto -a |
adj. [Persona o animal] que no está dormido. | 1458-67 |
|
despierto -a |
adj. [Persona o animal] que actúa con agilidad y viveza. | 1458-67 |
| Desplá, Luis | nom. prop. Clérigo catalán, canónigo, arcediano mayor de la catedral de Barcelona y diputado del General (1444-1524). | 1490 |
| desplacer1 | verbo intrans. Causar <una persona o una cosa> disgusto o molestia [a alguien]. | 1400-60 |
| desplacer2 | sust. masc. Sentimiento de disgusto o desagrado. | 1400-60 |
| desplacible | adj. Que causa disgusto a desagrado. | 1475 |
| desplaciente | adj. Que causa disgusto a desagrado. | 1425 |
| desplacientemente | adv. De manera desagradable, con desagrado. | 1424 |
| desplacimiento | sust. masc. Sentimiento de disgusto o desagrado. | 1445-52 |
| desplegar | verbo trans. Separar <una persona> [algo] que estaba unido o doblado. | 1430-60 |
| desplegar | verbo trans. Disponer <una persona> [las tropas] en una formación más abierta y extendida. | 1430-60 |
| desplegar | verbo trans. Exponer <una persona> [algo] con claridad para que sea conocido o comprendido. | 1430-60 |
| desplegar | verbo trans. Dar <una persona> inicio a [una acción]. | 1430-60 |
| desplumar | verbo trans. Quitar <una persona> las plumas [a una ave]. | 1400-60 |