Tots els trobats: 36.140
Ocurrències: 2.234.454
Pàgina 548 de 1807, es mostren 20 registres d'un total de 36140, començant en el registre 10941, acabant en el 10960
Mot Accepció 1a. doc. DiCCA-XV
desatiento sust. masc.   Acción carente de sensatez o de moderación. 1445-63
desatinado -a adj.   Que carece de acierto o de sensatez. 1494

desatinar

verbo intrans.   Perder <una persona> el orden o la compostura. 1486

desatinar

verbo trans.   Causar <una persona, un animal o una cosa> confusión o desorden [a alguien o algo]. 1486
desatino sust. masc.   Acción carente de acierto o sensatez. 1499
desautorizar verbo trans.   Quitar <una persona> credibilidad [a alguien o algo]. 1488
desavenido -a adj.   Que está en oposición con otros o manifiesta pareceres opuestos. 1460-80
desavenir verbo trans.   Hacer <una persona> que [dos o más personas] dejen de estar de acuerdo. 1460-63
desavenir verbo pron.   Dejar <una persona> de estar de acuerdo con [alguien]. 1460-63
desaventajadamente adv.   De manera desfavorable o desigual. 1499
desaventajado -a adj.   Que está en una situación desfavorable o inferior. 1499
desaventura sust. fem.   Suceso desfavorable o infortunio grave que causa sufrimiento. 1440-60
desaventuradamente adv.   De manera desgraciada o adversa. 1489
desaventurado -a adj./sust. masc. y fem.   [Persona] que tiene suerte adversa o que sufre desgracias. 1440-60
desaventurado -a adj.   Que causa o implica suerte adversa o sufrimiento. 1440-60
desaventuranza sust. fem.   Suceso desfavorable o infortunio grave que causa sufrimiento. 1445-52
desayuda sust. fem.   Acción y resultado de privar de auxilio o protección a alguien. 1499
desayudar verbo trans.   Privar <una persona> [a alguien] de auxilio o protección. 1499
desazón sust. fem.   Situación de padecimiento o malestar físico por la alteración de un órgano. 1430-60
desazonado -a adj.   Que sufre un malestar o indisposición física. 1430-60
Pàgina 548 de 1807, es mostren 20 registres d'un total de 36140, començant en el registre 10941, acabant en el 10960