Tots els trobats: 36.099
Ocurrències: 2.234.425
Pàgina 598 de 1805, es mostren 20 registres d'un total de 36099, començant en el registre 11941, acabant en el 11960
Mot Accepció 1a. doc. DiCCA-XV
disciplina sust. fem.   Utensilio de cuerdas o de otro material flexible usado para castigar. 1400-60
Disciplina scholarium nom. prop.   Libro del filósofo latino Boecio (siglos V-VI). 1417
disciplinado -a adj.   [Persona] que sigue una enseñanza. 1442
disciplinar verbo trans.   Dar <una persona> [a alguien] normas de comportamiento. 1488-90
disciplinar verbo trans.   Dar <una persona> golpes con un látigo [a alguien]. 1488-90
discipular adj.   Que es propio de quien sigue las enseñanzas de un maestro. 1417
discípulo -a sust. masc. y fem.   Persona que recibe las enseñanzas de un maestro. 1417
discípulo -a sust. masc. y fem.   Persona que sigue la doctrina de otra. 1417
disconforme adj.   Que carece de adecuación o armonía. 1460-63
discontinuar verbo trans.   Separar <una persona o una cosa> las partes de [algo]. 1417
discordable adj.   Que está en oposición con otros o manifiesta pareceres opuestos. 1470
discordante adj.   Que está en oposición con otro. 1400-60
discordanza sust. fem.   Cualidad de lo que carece de armonía o de acierto. 1445-63
discordar verbo intrans.   Estar <una persona o una cosa> en oposición con [alguien o algo]. 1417
discorde adj.   Que está en oposición con otros o manifiesta pareceres opuestos. 1445-63
discorde adj.   [Sonido] que no está en consonancia o armonía con otros. 1445-63
discorde sust. masc.   Enfrentamiento verbal entre personas que defienden posiciones encontradas. 1445-63
discordia sust. fem.   Enfrentamiento verbal entre personas que defienden posiciones encontradas. 1420
discreción sust. fem.   Capacidad de una persona para obrar con prudencia, sensatez y tacto. 1417
discrepante adj.   Que está en oposición con otros o manifiesta pareceres opuestos. 1458-67
Pàgina 598 de 1805, es mostren 20 registres d'un total de 36099, començant en el registre 11941, acabant en el 11960