|
derturia |
sust. fem.
Variedad de higuera de fructificación temprana. |
1400-60 |
|
des |
loc. conj.
Des que. Introduce una expresión temporal que indica un momento inicial a partir del cual se produce algo. |
1468 |
|
desabido -a |
adj.
Que desconoce lo que debería saber. |
1460-63 |
|
desabido -a |
adj.
Que sobrepasa toda medida o carece de proporción. |
1460-63 |
|
desaborido -a |
adj.
[Alimento] que carece de sabor o que es desagradable al gusto. |
1400-60 |
|
desabridamente |
adv.
De manera poco atinada o carente de gracia. |
1499 |
|
desabrido -a |
adj.
[Alimento] que carece de sabor o que es desagradable al gusto. |
1445-52 |
|
desabrido -a |
adj.
Que carece de gracia o de cualidades agradables. |
1445-52 |
|
desabrigadamente |
adv.
De manera áspera o rigurosa. |
1499 |
|
desabrigado -a |
adj.
Que está privado de favor o de protección. |
1499 |
|
desabrigar |
verbo trans.
Privar <una persona> de favor [a alguien]. |
1499 |
|
desabrigar |
verbo pron.
Desprenderse <una persona> de [algo]. |
1499 |
|
desabrimiento |
sust. masc.
Actuación carente de gracia o de cualidades agradables. |
1475 |
|
desabrochado -a |
adj.
Que carece de orden o concierto. |
1458-67 |
|
desacompañamiento |
sust. masc.
Acción y resultado de alejarse del trato de alguien. |
1475 |
|
desacompañar |
verbo trans.
Apartarse <una persona o una cosa> de [alguien o algo]. |
1458-67 |
|
desaconsejar |
verbo trans.
Hacer abandonar <una persona o una cosa> la idea de [hacer algo] a [alguien]. |
1499 |
|
desacordado -a |
adj.
Que carece de adecuación o armonía. |
1417 |
|
desacordado -a |
adj.
[Persona] que ha perdido la memoria. |
1417 |
|
desacordar |
verbo intrans./pron.
Dejar de estar <una persona o una cosa> en consonancia o conformidad con [alguien o algo]. |
1475 |